PUMP201

ตั้งใจมานานแล้วครับ ว่าจะเขียนเรื่องสั้นซักเรื่อง ก็เลยเขียน อืมมมม

ไม่ได้คิดอะไร ก็เขียนมันไปเรื่อยๆคิดว่าเพียงพอแล้วก็จบ ลองอ่านกันดูละกันนะครับ

ฮ๊าว !!!! ยังอยากนอนต่ออีกซักพักนะเนี่ย แต่ทนกับแสงแดดที่มันส่องเข้ามาไม่ได้จริงๆ เมื่อวานไม่น่าไปอวดเก่งคิดว่าตัวเองเป็นช่างซ่อมหน้าต่างเองเล๊ย

แต่วันนี้รู้สึกว่ามันร้อนจริงๆนะ พัดลมตัวเล็กๆเลือกลมแรงสุดแล้ว ผมก็ยังรู้สึกว่ามันร้อนอยู่เลย

ผมลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ ตามด้วยการขยี้ตาสองข้างและเขี่ยขี้ตาออก อืมม ประคองกางเกงขาสั้นที่เอวมันยืดมากๆแล้ว แต่เป็นกางเกงตัวที่ใส่สบายสุดนะ

ค่อยๆเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ห้องน้ำที่ผมคิดไว้ว่าจะทำความสะอาดซักที คิดไว้นานแล้วล่ะ แต่ยังไม่ได้ทำซะที

แก๊ก แก๊ก แก๊ก  อ้่าว เฮ๊ย ประตูห้องน้ำมันล็อคได้ไงเนี่ย ไม่น่าจะเป็นไปไำด้นะ ก็ผมไม่เคยล็อคประตูห้องน้ำเลยนี่นา หรือมันจะติดอะไรอยู่รึปล่าวนะ  ก็ไม่มี และไม่ต้องถามเรื่องกุญเเจนะ เพราะตั้งแต่ มาอยู่ที่ห้องเช่าแห่งนี้ กุญแจห้องน้ำที่เค้าให้มา ผมก็ทำหายวันนั้นเลย

เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเช่าเก่าๆนี้ไม่ถึงอาทิตย์ ก็เจอปัญหาซะแล้ว

ผมตัดสินใจเอาน้ำดื่มที่เหลืออยู่ขวดเีดียว มาล้างหน้าและบ้วนปาก รีบแต่งตัวอย่าให้มันทุเรศเกินไป เดินลงไปที่ชั้นล่าง เพื่อขอกุญแจสำรอง แหม บันไดฝุ่นก็เขรอะเลย ตรงมุมยังมีแมลงสาบนอนตายอยู่ด้วย

ผมกดออดเรียกคนดูแลห้องเช่า เค้าจะอยู่ตรงห้องแรกขวามือ เป็นผู้ชายแก่ๆ ผิวคล้ำ ตัวผอมๆ คุยรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างเอาแน่กับแกไม่ค่อยได้

หน้าต่างห้องถูกเปิดออก ตามด้วยมือเหี่ยวๆที่้เปิดม่านออกมา ทะลุเหล็กดัดไป ผมก็เจอหน้าแก ลุงคนนั้น

แกมองผมอย่างอารมณ์เสีย ในมือแกถือแก้วน้ำพลาสติกที่ข้างในนั้นเป็นไอติมประมาณ2ลูก และมันละลายไปเยอะแล้ว

เฮ๊ย ในถ้วยไอติมนั่น มันจิ้งจกนี่หว่า

" เ่อ่อ ลุง ในถ้วยไอ.. "

" มีอะไร " ลุงแกรีบสวนขึ้นมา

" ในถ้วยไอติมลุงหน่ะ มีจิ้งจกอยู่ในนั้นนะ "

" อะไรของคุณเนี่ย จิ้งจกอะไรกัน ว่าไง กดออดทำไม รีบๆว่ามา "

" ลุงนั้นไงจิ้งจก จิ้งจกจริงๆนะ "

" ตกลงมีธุระอะไร ถ้าจะมาคุยเรื่องจิ้งจก ก็กลับห้องไป ผมขี้เกียจคุย "

ดูเหมือนจะป่วยการที่ผมจะบอกแกว่าในถ้วยนั้นมันมีจิ้งจกอยู่จริงๆ

" คือ ขอยืมกุญแจสำรองหน่อยคับ ห้องน้ำห้อง 204 "

ลุงแกก็เดินไปหยิบกุญแจมาส่งให้ผมแล้วรีบปิดม่านทันที ดูท่าทางเหมือนแกจะหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน

ผมยังข้องใจเรื่องจิ้งจกอยู่นะ บอกตรงๆ เอาล่ะ ขอแอบดูซักนิดละกัน เพราะลุงแกแค่ปิดม่านยังไม่ได้ปิดหน้าต่าง ไหนดูซิ

ลุงแกกำลังยกถ้วยไอติมขึ้นมาแล้วมองถ้วยไอติมอย่างงงๆ ผมว่าแกคงกำลังมองหาจิ้งจกอยู่แน่นอน ทีเราบอกล่ะไม่ยอมเชื่อ ลุงแกยังคงมองถ้วยไอติมไปเรื่อยๆ แล้วแกก็หยุดชะงัก สงสัยว่าคงเห็นจิ้งจกตัวนั้นแล้ว

แกใช้ช้อนตักจิ้งจกแช่แข็งตัวนั้นขึ้นมา ใช้มือหยิบส่วนหางของมันก่อนที่จะโยนมันทิ้ง

ไม่ ! ลุงแกไม่ได้โยนทิ้ง แต่แกกำลังจะหย่อนมันลงไปในปากแก ปากที่แกอ้ารอมันอยู่ อื๊อ แกเคี้ยวมันอย่างหน้าตาเฉย เคี้ยวเหมืินมันเป็นถั่วลิสงที่โรยหน้าไอติม แล้วจู่ๆแกก้หัวเราะขึ้นมาพร้อมกับหันมามองที่ผมแล้วก้หัวเราะดังขึ้น 

ผมรีบวิ่งกลับไปที่ห้องโดยเร็ว อ้าว แมลงสาบตัวตะกี้หายไปไหนแล้ว เอ๊อ ช่างมันเถอะรีบอาบน้ำแล้วออกไปข้างนอกดีกว่า รู้สึกไม่ค่อยดี

เป็นไปไม่ได้ แค่แปบเดียวห้องผมว่างเปล่า กระเป๋าเสื้อผ้า ของใช้ต่างๆ แม้แต่พัดลมเก่าๆ มันก็หายไป หายไปทุกอย่าง เบาะนอน หมอน ทุกอย่าง นี่มันอะไรกัน

ผมโมโหมาก วิ่งลงไปข้างล่างอีกครั้ง จะต้องถามลุงให้รู้เรื่อง มันต้องมีคนรับผิดชอบกับเรื่องนี้

ผมเจอกับผู้หญิงประมาณ  4-5 คน นั่งอยู่ตรงโซฟาหน้าห้องของลุง และสมบัติทุกอย่างของผมก็วา่งอยู่ตรงหน้าพวกเธอ

" เฮ๊ย หน้าตาก็ดีนะ ขโมยกันหยั่งงี้เลยเหรอ " ผมตะคอกเสียงดังใส่พวกเธอ

" รีบส่งของผมคืนมาเลย ก่อนที่ผมจะแจ้งความ " ผมพูด แต่พวกเธอยังนิ่งกันอยู่ ผมเลยเดินไปหยิบของของผมคืน

อีกนิดเดียวที่มือผมจะคว้ากระเป๋าตัวเองคืน ก็มีผู้หญิงคนนึงในกลุ่ม คว้ามีดมาจี้ที่คอของผม

" กลับขึ้นไปที่ห้องของแก แล้วแต่งตัวชุดที่เราเตรียมไว้ให้ รีบลงมา เราจะอธิบายให้ฟัง "

เจอมีดจี้คอแบบนี้ ผมเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

" เร็วๆสิวะ " ญ อีกคนนึงตะคอกเร่งผม

ผมต้องเดินกลับไปตามที่บอกสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในความคิด มีแต่ความไม่เข้าใจ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น...

ห้องก็ยังว่างเปล่าเหมือนเดิม แต่ดันมีชุด ที่ดูเหมือนเป็นเครื่องแบบอะไรซักอย่าง วางรอผมอยู่  เฮ้อ จะเล่นอะไรกับกูอีกเนี่ย เอาวะ ใส่ก็ใส่ จะได้จบๆ

ผมเดินลงมาพร้อมกับชุดนั้นที่มันพอดีกับตัวผมได้ยังไงก็ไม่รู้ อ้าว แมลงสาบโผล่มาอีกและ

" ใส่ชุดแล้ว เอาไง ผมจะได้ของผมคืนรึยัง "

" ได้สิ แต่นานหน่อยนะ "

" ทำไมต้องนาน พวกคุณจะเล่นอะไรอีกเนี่ย "

" ก็จนกว่าแกจะได้เกิดไง แต่คนที่ฆ่าตัวตายแบบแก คงนานกว่าคนอื่นๆหน่อยนะ "

แล้วหน้าตาและร่างกายของพวกเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของลุงคนนั้นที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

...