PUMP201

ขอกล่าวถึงวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราชหน่อยนะครับ ดูจากชื่อวิทยาลัยก็คงจะรู้กันว่าสอนอะไรบ้างอะนะ ปวช.ก็จะมีอยู่ 5 คณะวิชา คือ วิจิตรศิลป์ ออกแบบ ถ่ายภาพ หัตถกรรม และพานิชยการ คณะหลังสุดเนี่ยดูเหมือนจะไม่เข้าพวกนะ(มีปวส.ด้วยนะ) เป็นคณะที่เปิดหลังสุด น่าจะเปิดเพราะความต้องการของนักศึกษาที่จะเรียนด้านพานิชย์ มีมาก แต่ที่เข้ามาเรียนศิลปะโดยเฉพาะนั้นน้อยลงทุกที จะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่บรรดารุ่นพี่ที่เรียนศิลปะคัดค้านการเปิดสอนพานิชย์ เพราะอยากให้วิทยาลัยเป็นวิทยาลัยศิลปะจริงๆ ซึ่งผมเองก็เห็นด้วยกลับมาที่เพาะช่างนะครับ

วันแรกของการติวของผมคือ " กูจะไม่มาติวแล้ว " คิดสภาพเด็กตจว.คนนึงกำลังนั่งทำงานศิลปะอยู่ วาดหุ่นนิ่งอะนะ แล้วจู่ๆก็มี ใครก็ไม่รู้ มาโวยวาย มาตะคอก ข้าง มาเร่งบอกให้ทำงานไวๆ ตอนนั้น สะดุ้งและตกใจมาก และมารู้อีกทีว่า พวกนั้น คือ ว๊าก

ช่วงเช้า จะเป็นการวาดหุ่นนิ่ง ช่วงบ่ายจะเป็นงานลงสี ช่วงบ่ายนี่จะวุ่นวายมาก ไหนจะผสมสี เปลี่ยนถังน้ำ คือวุ่นวายอะ ไหนจะต้องมาทนกับเสียงอะไรก็ไม่รู้ อาทิเช่น " เฮ๊ย มึงอะไวๆหน่อยดิวะ – เพื่อนมึงเค้าลงสีแล้วนะโว๊ย มึงยังสเก็ตอยู่เลยเหรอวะ - ทำงานแบบนี้มึงคิดว่าจะสอบได้เหรอ – น้ำมึงเน่าแล้วนะโว๊ย – แกะนิตโต้ – ฯลฯ" ตอนแรกๆนั้นผมตกใจนะแต่ช่วงหลังๆเริ่มรำคาญ แต่ผมก็อยู่ติวจนถึงวันสุดท้ายของการติว วันนั้นร้องให้ด้วยอะ ซึ้งมากมายการติว ทำให้ผมรู้อะไรมากขึ้น ทำงานเร็วขึ้น ครับ

ผมสอบติด ได้เป็นนักศึกษาสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง ออกแบบนิเทศศิลป์ หลักสูตร ปริญญาตรี 4 ปีรุ่นแรกแต่เดิมก็คือออกแบบพานิชยศิลป์ ผมก็รุ่น 37 ชื่อรุ่น ปาท่องโก๋ และตอนผมเป็นรุ่นพี่ปี 2 ผมโดนเป็น ว๊าก

และรู้หลังว่าว๊ากเค้าคัดหน้าตา และมารู้ทีหลังของทีหลังอีกว่า หน้าตาอุบ๊าต

ผมได้รู้เรื่องราวต่างๆมากมายเกี่ยวกับโรงเรียนเพาะช่างทั้งจากปากอาจารย์ นักการ และบรรดารุ่นพี่ จากหลายๆแผนก ประวัติโรงเรียนเพาะช่าง ประวัติตึกต่างๆ และเรื่องผี ซึ่งเยอะจริงๆ